Een WhatsApp-videogesprek vanuit drie locaties. Ondergetekende bevindt zich in Brugge. Seppe Odeyn, vier dagen ervoor nog aan de slag in de Ultra Trail du Mont Blanc, belt in vanuit Herent bij Leuven. Els Visser bevindt zich in Sankt Moritz in de Zwitserse Alpen, van waaruit ze het WK Ironman op Hawaï voorbereidt.
Visser: “De bergen zijn hier prachtig. (glimlacht) Hoe ging het in de UTMB, Seppe?”
Odeyn: “Ik heb van vrijdag tot zondag gelopen, maar ben mezelf serieus tegengekomen. Het is een lange onderneming van 32 uur geworden. (grijnst) Ik heb genoeg bergen gezien voor de komende vijf maanden.”
Visser: “Goed weer gehad?
Odeyn: “Niet echt. Het was een verschrikkelijke nacht, met zelfs sneeuw op de hoogste toppen.”
Visser: “Die omstandigheden ben je al wat gewoon van de Hel van Kasterlee.”
Odeyn: “Dat slechte weer hangt zowat vast aan mij, maar eigenlijk houd ik er niet zo van. Ik zal hier even van moeten bekomen …”
Kennen jullie elkaar eigenlijk?
Odeyn: “Ik ken Els van het verhaal van de boot. En ook van enkele Ironmans.”
Visser: “Ik moet toegeven dat ik Seppe heb moeten googelen. Ik ben een atleet die zichzelf zoveel mogelijk uit de sport houdt, maar toen ik zocht, herinnerde ik me een podcast van Triathlon Inside over een Hel van Kasterlee in extreme omstandigheden. Plots viel mijn euro: Seppe was degene die toen gewonnen had.”
Odeyn: “Geen probleem, hoor. (glimlacht) Internationaal ben ik niet zo bekend. Ik noem mezelf een Vlaamse sporter.”
Negatieve gedachten
Els Visser maakte in 2014, als studente geneeskunde, een schipbreuk in Indonesië mee. Na een dag dobberen op volle zee in een te kleine reddingsboot zwom ze, samen met een Nieuw-Zeelandse, acht uur naar het dichtstbijzijnde eiland. Twee medepassagiers overleefden het niet, Visser wel. Elf jaar later prijken een Europese triatlontitel, de Ironmans van Maastricht en Nieuw-Zeeland en drie deelnames aan het WK op Hawaï op haar palmares.
Is er een link tussen jouw schipbreuk en je keuze voor triatlon?
Visser: “Ik vind dat een lastige vraag. Zou ik triatlete geworden zijn als ik dat niet had meegemaakt? Geen idee. Ik was 24. Maar in Indonesië heb ik gezien hoelang een mens kan lijden en tot wat ons lichaam in staat is. Onze geest houdt ons lang tegen, maar als het tussen leven en dood gaat, kan je altijd meer. Dat gegeven neem ik altijd mee naar triatlons.
Odeyn: “Ik herken heel hard wat Els zegt. In 2011, bij mijn eerste Hel van Kasterlee, dacht ik na het fietsgedeelte dat ik mijn limiet had bereikt, alleen moest er nog 30 km gelopen worden. Dat ik de finish bereikte (hij werd derde, red.), verbaasde me enorm. OK, ik was moe, maar toch kon ik meer dan ik dacht. Het waren mijn hersenen die me beperkten, maar je kan jezelf veel wijsmaken en veel verder gaan dan wat ze je vertellen. Die dag had ik iets van: wow, straf dat dit kan.”
(…)
Lees het volledige verhaal in de nieuwe RunningBE!
RunningBE is verkrijgbaar in de winkel of online te bestellen via onze webshop. Je kunt RunningBE-magazine ook digitaal lezen via Blendle.nl