Sophie Van Hautegem (43) uit Oudenaarde loopt al 15 jaar fanatiek, maar tot voor kort deed ze dat louter op asfalt. “Sommigen noemden mij een salonloper”, lacht ze. “Als loper ben ik een beetje een popje: de kleuren van mijn outfit moeten bij elkaar passen.” Mede daardoor kwam trail nooit op haar pad. “In mijn hoofd was traillopen voor alternatievelingen.” Maar toen Sophie na een wegwedstrijd een lang gesprek had met een volbloed trailloper kwam de kentering. “Hij overtuigde me om het een eerlijke kans te geven.”
Eerste afspraak: Trail de la Soupe, een bosloop in de Ardennen die letterlijk eindigt met een kommetje soep. “Op de weg had ik altijd PR’s nagejaagd”, zegt Sophie. “De druk was groot om tijden te lopen. In de bossen viel dat weg.” Dat heeft ook te maken met de mensen die traillopen aantrekt, vindt ze. “Hun nuchterheid vind ik zalig. Ze staan aan de start met kleren die niet bij elkaar passen, maar trekken zich daar niets van aan. Iedereen helpt elkaar. Bij een halve marathon op de weg lopen mensen elkaar bijna omver om te drinken. In een trailrun wacht iedereen geduldig. Daar is de bevoorrading een verzamelpunt, een plek voor een korte babbel.”
In haar job in de transportsector staat Sophie alle dagen onder stress. Op de paden vindt ze rust. “De stilte en eenzaamheid zijn zalig. Je focust enkel op het pad, want als je even een misstap zet, kan dan serieuze gevolgen hebben. Al de rest vergeet je.” Ook van de natuur geniet ze. Tijdens een trailultra in haar thuisregio, de Vlaamse Ardennen, deed Sophie ontdekkingen vlak bij haar eigen voordeur. “Ik kwam op plaatsen vijf minuten van mijn huis waar ik nog nooit was geweest. Onlangs vond ik een mooi gedicht op een gevel op 3 km van thuis. Ik heb altijd graag mijn twee grote passies gecombineerd, lopen en reizen. Maar toen vroeg ik me toch even af: waarom loop ik halve marathons op Ibiza als ik nog niet alle mooie paadjes van mijn eigen streek heb ontdekt?”
Tjeerd: “Op een single track gaat mijn motortje automatisch aan”
Enkele jaren geleden verhuisde Tjeerd Zwinkels (46) naar Nijmegen. Niet voor een nieuwe job of relatie, maar voor een trail. Die N70-route – 14 km en 500 hoogtemeters door de bossen – loopt hij nu een keer of vijf per week, soms meerdere rondjes achter elkaar. “Ik weet intussen elk stammetje liggen.”
Corona gold als kantelmoment. Tjeerd had een bedrijf, een dik huis, drie auto’s, … maar ook een relatie die niet lekker voelde. “Ik merkte dat ik vastgeroest was in een leven dat ik eigenlijk niet wilde.” Tjeerd gaf alles op, ruilde zijn auto’s voor fietsen en verhuisde naar een woongroep. En hij begon te lopen. Véél te lopen, vooral op trails. “Het is een beetje doorgeslagen”, grijnst hij.
Tjeerd noemt zichzelf filosoof. Dat kleurt hoe hij naar hardlopen kijkt. “Door de industrialisatie raakten we losgekoppeld van onze evolutionaire oorsprong”, vindt hij. “De hedendaagse mens is een Ferrari die enkel in de bebouwde kom rijdt. We horen te rennen.” Op asfalt voelt hij die oeroude connectie minder. “Dan ben ik bezig met tussentijden en loopstijl. In de natuur valt dat competitieve weg. Daar stop ik soms om naar de vogeltjes te kijken. Op de trails rijpen ook ideeën. Ik schreef al hele artikels tijdens het lopen. Op de weg gebeurt dat nooit.”
(…)
Lees het volledige artikel in de laatste editie van RunningBE-magazine Liever online lezen? Lees dan verder via Blendle.
RunningBE is verkrijgbaar in de winkel of online te bestellen via onze webshop. Je kunt RunningBE-magazine ook digitaal lezen via Blendle.