RUNNING CAMERON VANDENBROUCKE

Cameron Vandenbroucke: “Atletiek is de allermooiste sport ter wereld”

Als dochter van de betreurde Frank Vandenbroucke, als partner van topsprinter Tim Merlier en als cocommentator van de RTBF-wielerpodcast ‘On connait nos classiques’ lijkt het op sportief vlak bij Cameron Vandenbroucke alleen rond wielrennen te draaien. Nochtans is de 27-jarige Henegouwse in de eerste plaats een fervente loopster. In het novembernummer van vorig jaar prijkte Cameron op de cover van RunningBE en met de Course de Souvenir - een populaire loopwedstrijd georganiseerd door haar familie - voor de deur bieden we het volledige interview aan op running.be!

Op 11 november vindt in Ploegsteert opnieuw Course du Souvenir plaats, een loopevenement dat sportieve uitdaging koppelt aan de herdenking van de Eerste Wereldoorlog.

Wat in 1981 begon als een kleinschalig initiatief van Jean-Jacques Vandenbroucke – vader van wijlen wielerheld Frank – voor een groep wielervrienden, is in de voorbije decennia uitgegroeid tot een evenement dat jaarlijks duizenden deelnemers samenbrengt.

De wedstrijd kent een uitgesproken historische dimensie. Het parcours loopt door een regio die zwaar werd getroffen tijdens de oorlog en voert deelnemers langs verschillende herdenkingsplaatsen.

Onderweg passeren de lopers militaire begraafplaatsen, de UEFA Christmas Truce-herdenkingssteen, delen van de voormalige frontlijn, het Ploegsteert Memorial en het museum Plugstreet 14-18 Experience. Daarmee wil de organisatie niet alleen een sportieve evenement aanbieden, maar ook het collectieve geheugen van de streek in leven houden.

Het is nog niet helemaal duidelijk, maar de kans dat Cameron Vandenbroucke woensdag 11 november ook aan de start staat, is groot. In het novembernummer van RunningBE-magazine in 2025 vertelde Cameron over haar passie voor lopen. Hieronder lees je het integrale interview.

Waar komt je passie voor het lopen vandaan?
“Op mijn zesde al ben ik met atletiek begonnen. Mijn‘papi’ (grootvader Jean-Jacques Vandenbroucke, red.) wilde graag dat ik een sport beoefende. Van fietsen hield ik niet zo, want ik had schrik om te vallen. De keuze viel op atletiek, waarin ik me meteen goed voelde. In het begin beoefende ik alle disciplines, maar algauw werd duidelijk dat langere afstandsnummers mijn ding waren.”

“In de jeugdreeksen ben ik meerdere keren Belgisch kampioen geworden, zowel op de piste als in het veld. Bij de jeugd slaagde ik er ook in manches van de CrossCup te winnen. Als tiener hoorde ik bij de top van ons land en er zat zelfs een selectie voor het Europees kampioenschap voor jongeren in.”

“Tijdens de voorbereiding op het EK ben ik op training helaas aangereden door een auto. Het gevolg was een zware enkelbreuk en een forfait voor de kampioenschappen. Een fysieke en mentale klap.”

“Na een ingrijpende operatie aan de enkel volgde een lange revalidatie. Meerdere keren probeerde ik de looptrainingen te hernemen, maar keer op keer raakte ik na een à twee maanden trainen weer geblesseerd. Na vele pogingen, die altijd tot nieuwe blessures leidden, was het genoeg geweest. Ik ben dan overgestapt op het wielrennen, al is dat nooit mijn favoriete sport geworden.”

Twee jaar geleden ben je opnieuw beginnen te lopen. Wat was de aanleiding?
“In februari 2023 is ons zoontje Jules geboren. Drie maanden na de bevalling ben ik weer beginnen te lopen om wat beter in vorm te zijn. Maar dat was nog heel occasioneel. Met het naderen van de Course du Souvenir, die ieder jaar naar aanleiding van Wapenstilstand door mijn familie in Ploegsteert wordt georganiseerd, had ik plots een doel om weer te trainen.”

“Sinds ik een klein meisje was, is die wedstrijd het evenement van het jaar in mijn dorp. Daar lopen is een echte thuiswedstrijd.  Bij deze wedstrijd hangt ook altijd een goede ambiance. Helaas raakte ik in de aanloop van die Course du Souvenir, na amper een maand doelgericht trainen, geblesseerd. Ergens was dat wel begrijpelijk.”

Na de bevalling was mijn lichaam veranderd, waardoor ik anders liep. Een lichaam heeft ook tijd nodig om te wennen aan nieuwe situaties. Deelnemen in Ploegsteert zat er toen dus niet in, maar intussen had ik wel opnieuw de goesting in het lopen teruggevonden. En dus stelde ik me een volgend doel: de 20 km door Brussel. Ik heb doelen nodig om gemotiveerd te blijven.”

“De voorbereiding op die wedstrijd bleek een hele uitdaging, want nooit eerder had ik zo een lange afstanden gelopen. Trainen voor een stratenloop van 20 km was helemaal iets anders dan de trainingen uit mijn jeugd voor een 800 meter op de piste of een veldloop. Maar het lukte me zowaar om gedurende drie maanden blessurevrij te trainen.”

“In Brussel finishte ik in 1u22’ wat na een lange periode zonder competitie best goed was. Mijn volgende doel werd het Belgisch kampioenschap 10 km op de weg van dat jaar. Helaas raakte ik in de aanloop er naartoe geblesseerd. Alweer! Vroeger was ik nooit geblesseerd, maar na zoveel jaar zonder lopen is mijn lichaam bijzonder blessuregevoelig geworden.”

“Tijdens het lopen vangt het lichaam ook veel schokken op. Vooral als je intervaltrainingen op de piste doet, is lopen heel belastend voor spieren en ligamenten.“

Blessuregevoelig

Zorgen al die blessures voor frustratie?
“Het is inderdaad bijzonder vervelend om elke keer weer van nul te moeten beginnen. Op het moment dat na twee à drie maanden trainen de goede vorm aan het komen is, val ik meestal uit. Dat maakt het heel moeilijk om iets op te bouwen. Toch blijf ik geloven in beterschap.”

“Begin dit jaar liep ik de 5 km van Rijsel mee in een tijd van 17 minuten, wat in mijn categorie een van de betere tijden was. En dat met alleen maar drie maanden training in de benen, want ik kwam voor de zoveelste keer terug uit blessure.

Bij de Luikse atletiekvereniging RFCL merkten ze mijn prestatie op, waarna ze me contacteerden om bij hen aan te sluiten. Helaas viel ik meteen na Rijsel uit met een stressfractuur, wat 8 weken rust betekende. De voorbereiding op een meeting in Ciney, mijn eerste wedstrijd op de piste in tien jaar, liep dus niet zoals voorzien.”

“Toch stond ik aan de start, al bleek dat achteraf bekeken misschien niet het beste idee. 3000 meter op een piste, met spikes aan je voeten, was echt wennen. Tijdens het lopen voelde ik de pijn van de stressfractuur weer opkomen, waardoor ik uit de wedstrijd stapte. Het bleek een juist beslissing, want ik bleef ditmaal gespaard van een nieuwe blessure.”

Hoe heb je je trainingen na die opgave aangepast? 
“Als voorbereiding op die 3000 meter had ik meer op snelheid getraind door extra pistetrainingen in te lassen ten koste van de minder intensieve duurtrainingen. Misschien liep het daardoor mis. Momenteel bouw ik een bredere basisuithouding op.  Ik neem daarvoor mijn tijd.”

“Mijn voorbije wedstrijden heb ik altijd gelopen na amper gemiddeld 2 maanden onafgebroken trainen. Dat moet nu anders door progressief op te bouwen. Momenteel loop ik tussen de 55 en 70 km per week. Dat is lang niet slecht na alle blessureleed. Twee dagen per week neem ik volledig rust.”

“Voor de opbouw van mijn trainingsschema hou ik wel van variatie: soms vertrek ik bij me thuis, een andere keer kom ik naar hier in provinciedomein De Gavers of het gaat naar de piste in Moeskroen. Ik hou van de pistetrainingen maar die zijn erg belastend. In overleg met mijn coach Danny Lagat bekijken we het verder.”

“Mijn coach houdt me rustig, waardoor ik weinig stress ervaar. Dat verandert misschien als de resultaten verbeteren en er meer druk bijkomt. Maar ik heb er het volste vertrouwen in.”

Lees ook: Course de Souvenir: waar lopers, wielrenners en oorlogshelden samenkomen

Loop je graag alleen of verkies je groepstrainingen?
“Een lange duurloop doe ik graag alleen. In groep zou dat ook leuk zijn, maar het is moeilijk om andere lopers van eenzelfde niveau en met een gelijkaardige agenda te vinden. Gelukkig kan ik voor de pistetrainingen rekenen op Emile Lagat, de zoon van mijn trainer en een goede vriend, die tijdens de trainingen de rol van haas op zich neemt.”

“Ik vind het moeilijk om de tussentijden, hartslagfrequenties en recuperatietijd in het oog te houden. Ik concentreer me liever alleen op het lopen, niet op al die tijden en cijfers. Ik ben Emile heel dankbaar dat hij me bijstaat tijdens die pistetrainingen. Ook mentaal is een loopmaatje een steun.”

“Als ik twijfel aan mijn kunnen, weet hij me te motiveren. En uiteindelijk kan ik het! Iemand die je tijdens trainingen aanmoedigt, is heel tof. Alleen op een piste rondjes afhaspelen, is om zot te worden.“

Inspiratie

Naar wie kijk je op in de atletiek?
“Het gevoel om een grote fan van iemand te zijn, ken ik niet zo. Ik heb wel veel respect voor alle topsporters. Zowel in de atletiek als in het wielrennen is het niveau de voorbije tien jaar ongelofelijk sterk naar omhooggegaan. Zonder opofferingen en zware inspanningen haal je de top niet meer. Bravo aan alle atleten!”

“En omdat je aandringt, toch een naam: de Britse Georgia Hunter Bell. Ik volg haar op Instagram. Ze behaalde brons op de 1500 m tijdens de Olympische Spelen van Parijs en zilver op het recente WK atletiek in Tokio. Ik wil mijn prestaties helemaal niet met de hare vergelijken, maar we hebben een beetje een gelijkaardig parcours.”

“Zo was ze heel sterk bij de jeugd, maar ze stopte omwille van studies en genoot van het jonge leven. Ze rekende er niet meer op om het absolute topniveau te halen, waarna ze zich toelegde op duatlon en fietsen. Na enkele jaren keerde ze terug naar de atletiek, wat ze combineerde met een job.”

“Uiteindelijk schopte ze het toch nog tot professioneel atleet en zelfs tot het allerhoogste niveau. Ze is een mooie atlete, bescheiden en lief. Een idool noem ik haar niet, maar ze inspireert me wel.”

Je bent samen met Tim Merlier, een van de snelste renners uit het wielerpeloton. Motiveert jou dat om ook zelf te sporten?
“Toen we in het begin samen waren, sportte ik niet meer veel. Als ik dan naar een cyclocross ging om voor hem te supporteren, dan deed me dat sterk terugdenken aan mijn tijd als veldloopster. Op die momenten voelde ik wel het gemis aan competitie: je voorbereiden, je focussen, het afzien én vooral het gevoel om in goede vorm te zijn.”

“Dat Tim nu een topsporter is, maakt geen verschil. Maar het is zeker leuk om samen te zijn met iemand die sport. Je begrijpt elkaar gewoon veel beter. Er is wederzijds begrip en dat motiveert. Samen sporten zit er wel niet meer in. Het gaat hard met de wielercarrière van Tim, waardoor er niet veel tijd overblijft voor recreatieve loopjes.”

“Tim is ook helemaal geen loper. Ik heb hem vroeger zelfs eens uitgelachen met zijn loopstijl. De kans is dus klein dat je ons ooit samen een marathon of zo ziet lopen. Bovendien moet tegenwoordig door de zorg voor Jules altijd iemand thuis zijn dus stelden we een beurtrol op om te sporten.”

Twee sporters onder een dak. Betekent dat maniakaal met voeding bezig zijn?
“Neen, zeker niet! Uiteraard volgt Tim in de aanloop naar belangrijke wedstrijden als de Tour de France het schema van de ploegdiëtiste. De voorbije jaren is daar steeds meer aandacht voor bij de wielerteams, waardoor ook Tim meer op zijn eten let. Toen we net samenwoonden, was ik trouwens de strenge in huis.”

“Bij mij thuis in mijn jeugd lag nooit snoep in de kast. Ik was dan ook verrast dat ik bij Tim chocolade vond. Ik weet nog dat ik hem toen zei: Je bent gek: je bent de kampioen van België én je eet chocolade.’’

“Op mijn niveau is het helemaal anders. Nu ik weer sport, gun ik het mezelf net om wat meer te eten. Na een training van 18 km eet ik alles wat te vinden is in huis. Een stukje cake of een pannenkoek kan er dan gerust bij zonder me schuldig te voelen.”

“Heel af en toe drink ik een recovery shake om beter te recupereren en blessures tegen te gaan, maar doorgaans drink ik zelden sportdrank. Het is nu in de eerste plaats genieten van weer te kunnen sporten. Als ik in de toekomst op een hoger niveau loop, dan zal ik daar waarschijnlijk meer rekening mee houden. Maar nooit in het extreme, ik wil vooral gezond leven.”

Sportieve comeback

Heb je soms spijt dat je zelf niet in het wielerpeloton meerijdt?
“Helemaal niet. Ik heb wel een tijdje gekoerst maar wielrennen is nooit mijn grote liefde geworden. Atletiek is de allermooiste sport ter wereld. Destijds ben ik beginnen te fietsen om in vorm te blijven voor het lopen. Ik won een criterium en in Brussel-Opwijk finishte ik veertiende. Dat was best beloftevol.”

“Toch voelde ik me nooit helemaal thuis. Ik had ook angst om in het peloton te rijden. Wielrennen is zoveel meer dan alleen maar hard kunnen trappen. Je moet veel kennen over de fiets, je moet in een groep kunnen fietsen en dan heb je nog de koersstrategieën.”

“Als ik vroeger met fietsen zou gestart zijn, had ik me waarschijnlijk comfortabeler op de fiets hebben gevoeld. Intussen is er ook meer plaats voor vrouwen in de koers met grotere wedstrijden en volwaardige profteams.

“Vandaag fiets ik nog af en toe als variatie op de looptrainingen. Een fietstocht is goed voor de uithouding en het lichaam kan wat recupereren van de schokken tijdens het lopen. Dat is ideaal om blessures te mijden.”

Like this article? Share it!

Misschien vind je deze ook interessant?