Dat lopen ooit zo’n belangrijke plaats in haar leven zou innemen, had Silke zelf niet verwacht. Na jarenlang te hebben gevoetbald, ging ze rond haar 24ste op zoek naar een nieuwe uitdaging. Zo ontdekte ze het lopen. Aanvankelijk bleef het bij twee à drie recreatieve loopjes per week. Tot haar vader haar overtuigde om deel te nemen aan een lokale stratenloop. “Ik eindigde op de tweede plaats. Dat gaf me het vertrouwen dat er misschien meer in zat. Vanaf dat moment ben ik gerichter en intensiever beginnen trainen, en zo werd mijn hobby stilaan een passie.”
Elke keer een stapje verder
Silkes volgers kennen haar als iemand die doelgericht traint. Toch draait het voor haar niet alleen om sneller worden, maar ook om blijven groeien. “Lopen werkt verslavend”, vertelt ze. “In het begin liep ik maximaal 30 kilometer per week, maar na verloop van tijd steeds meer. Ik merk dat ik mijn grenzen telkens wil verleggen.” Vandaag streeft ze naar ongeveer 60 kilometer per week. Daarnaast steekt ze veel tijd in krachttraining om sterker te worden en blessures te voorkomen.
Dit bericht op Instagram bekijken
Ook bij Silke ontbreekt de motivatie soms. “Ik heb niet altijd zin om te lopen, zeker niet in de winter. Op zulke momenten probeer ik mezelf te motiveren door te denken: binnen een uurtje ben ik weer thuis, en wat is één uur op een hele dag? Eens ik vertrokken ben, valt het meestal goed mee. En als ik mijn training achter de rug heb, ben ik blij dat ik ben gegaan.”
De les van een blessure
Dit jaar werden al die trainingsuren beloond met een sterke halve marathon in Parijs. “Een wedstrijd lopen geeft altijd een kick. Het beste van jezelf geven, tot het uiterste gaan, overal supporters langs het parcours: dat maakt het extra speciaal.” De klok stopte na 1 uur, 21 minuten en 54 seconden. “Een tijd die ik nooit had verwacht. Ik was enorm trots op dit resultaat.”
Maar er waren ook moeilijke momenten. Vorige zomer besloot Silke om deel te nemen aan de Backyard Ultra in Antwerpen, zonder zich specifiek voor te bereiden. Na 50 kilometer kreeg ze last van haar bilspier, waarna de pijn doorschoof naar haar knie. Diagnose: lopersknie. Acht weken lang mocht ze niet lopen. “Vooral de eerste drie weken had ik het moeilijk dat ik niet kon lopen, en er zijn toen ook wat tranen gevallen”, herinnert ze zich.
(…)
Lees het volledige artikel in het septembernummer van RunningBE of lees het magazine online via Blendle
